tag:blogger.com,1999:blog-34059772011-04-21T18:16:13.897-02:00The Dark Skies!Where from we come?
One clear night, look above yourself, to the sky. What do you see?آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comBlogger2031100tag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1072875225592425942003-12-31T10:53:00.000-02:002005-04-20T15:47:10.550-02:00عاقبت ديکتاتورنوشته ی خواندنی زير را دوستی برايم فرستاده اند.دستگيری صدام، هم برای ملل و هم برای دولت ها و هم برای انسان ها تاثير گذار خواهد بود. آيا اين دستگيری همچنان در "ديکتاتورها" هم تاثير گذار خواهد بود؟ آيا اين دستگيری در مبارزان حقوق بشر و همچنين در خانم شيرين عبادی و آقای ژاک شيراک تاثير گذار خواهد بود؟صدام، مردی که ديروز اسلحه بدست، شال نظامی بر دوش، با چندين گارد مسلح بر ايوان ظاهر می آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1071761312901436942003-12-18T13:28:00.000-02:002003-12-18T14:33:32.140-02:00حکومت گذر
نوشته ی زير يکم زيادی بدرازا کشيد. نمی دانم کسی آنرا می خواند يا نه. اين نوشته تنها ديدگاه و انديشه ی من هست که کوشش کردم کمی آنرا بازگو کنم. هيچ خواستار آن نيستم که آنرا به کسی بپذيرانم. می توان گفت به همانگونه که ديدگاه ديگران را به نقد کشيدم، می توان اين نوشته را به نقد کشيد و يا رد کرد. همين. :)
با پوزش فراوان از دوستمان افشين زند که اين همه دير درخواست ايشان را بانجام می رسانم.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1067717796440520212003-11-02T11:15:00.000-02:002003-11-01T18:21:49.630-02:00درباره جايزه
بايد همان زمان آنچه می انديشيدم را می نوشتم و چشم براه دسترسی به اينترنت نمی ماندم. اميدوارم ديدگاه دوگانه ی من مايه دلسردی وستان نشود.
بايد بگويم که دادن "جايزه صلح نوبل" به شيرين عبادی برای من بسيار شادی آور است.
با همه ی اينکه جايزه داده شده سياسی است و می توان آنروی چنين کاری را به گمان دريافت، با اينکه هنگام دادن جايزه گفته شده آن به يک مسلمان و نه يک ايرانی داده می شود. با آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1067672464321981112003-11-01T05:41:00.000-02:002003-11-01T05:42:11.026-02:00با درود بر همه ی دوستان بزرگوار
پوزش من را برای اينکه چندی بود هيچ چيزی ننوشتم و به وب لاگ شما هم سر نزدم بپذيريد. بی پول بودم و هزينه تلفنم خيلی شده بود. همچنين همه ی کارت هايم ته کشيده بود. من مانده بودم و يک جيب خالی و بی تلفنی و بی کارتی. بايد اين روزها کمتر تو اينترنت بگردم. هرزمان خيلی پول دار شدم جبران می کنم. :)
اميدوارم که شما را نگران نکرده باشم. در پاسخ دوستمان کاوه آزادی هم بايد آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1065853456061793952003-10-11T04:24:00.000-02:002003-10-11T04:28:38.486-02:00پس از ديرزمانی يک خبر خوب!
همانگونه که همه می دنيد بانو شيرين عبادی "جايزه صلح نوبل" را دريافت کرده اند. من هم مانند بسياری اين رويداد را شادباش می گويم.
ديدگاهی هم که دارم که اکنون نمی توانم بنويسم.
نخستين جايزه نوبل تاريخ ايران: [+]
خوب حالا که چی؟ حتما بايد مسلمون بودنش رو به رخ می کشيد؟: [+]
آفرين!: [+]آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1065852534540207642003-10-11T04:08:00.000-02:002003-10-11T04:25:22.830-02:00استخاره می كرديم، خوب می آمد می كشتيم
يکزمان گمان نکنيد من خيلی تنبلی می کنم. نه!!! درست است که تنبل هستم، نه تا اين اندازه. گرفتار بودم و هستم.
چون خودم نمی توانم اکنون چيزی بنويسم گزارش زير را می گذارم بخوانيد. کمی بخنديد و بيش از آن افسوس بخوريد که درميان چه کسانی و با چه باورهای نژندی زندگی می کنيم.
پيشکش آقا امام زمان، فرزند امام بی بته (مودبانه اش را نوشتم) و به اميد فرج آقا:
"دومينآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1064989805862786192003-10-01T04:30:00.000-02:002003-10-01T04:30:59.373-02:00مگر شما و من جز اعتلای ايران می خواهيم؟
پس از خواندن نوشته ی دوستمان افشين زند بد نديدم نوشته زير را که دوستی برايم فرستاده اند را تايپ کنم و اينجا بگذارم. خود نوشته گويا هست و بسيار درخور ژرفنگری و انديشه.
سپاس و ستايش بر آن دستی که آنرا نوشته است.
"هنوز داريم افرادی که با تمام تحصيل کردگيشان با تمام دکتری و مهندسی شان بين داخل منزل و پستوی اقامتگاه شان و بيرون آنجا بين مردم را اشتباه می آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1064742571311596232003-09-28T07:49:00.000-02:002003-09-28T07:52:05.163-02:00بازار فروش بردگان ايرانی در امارات
نوشته ی زير از جايی بدستم رسيده است. گفتم اگر تنها لينک آنرا بگذارم شايد خيلی ها به آن سر نزنند و آنرا نخوانند. بويژه که سايت ايران و جهان در ايران فيلتر شده است. دوتا عکس هم داشت که آنها را اينجا نمی گذارم.
"دارالمبارك؛ بازار فروش بردگان ايرانی در امارات
1382.07.02
پارس پژواك
پژواك 31
آقا مرتضی جوان ورزشكاری است. از سال های دور او را می شناسم. دروغ نمی آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1064127801425556242003-09-21T05:03:00.000-02:002003-09-21T05:03:21.526-02:00ما بايد سلاح اتمی داشته باشيم!
چندی است می خواهم درباره دستيابی ايران به تکنولوژی اتمی نيز بنويسم که نمی شود. تنها بگويم که از ديد من ما بايد و صد در صد "سلاح اتمی" و بالاتر از آنرا داشته باشيم. چه در اين رژيم و چه در دوران پس از اينها که اميدوارم دورانی خردگرا و بدور از باوارهای پوچ مذهبی باشد. اکنون که اين بی شرف ها دارند به هزارگونه دارايی کشورمان را به باد می دهند و يا چپاول می کنند، بهتر آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1064127585531187742003-09-21T04:59:00.000-02:002003-09-28T07:50:51.383-02:00مردم و انتخابات
نوشته ی زير که روشنگر نگرش من است را در بخش ديدگاه وب لاگ دوستمان کاسا نوشته ام. چون چندی است نمی توانم چيزی بنويسم آنرا اينجا گذاشته ام (نشد بازنگری اش کنم) تا کمی نو شوم. :)
همچنين توجه کرده ام دوستان ديگرمان افشين زند و ايران دخت هم در اينباره نوشته اند.
من با شما هم رای هستم. تنها از ديد من با توجه به چندين عامل گوناگون، اين حس مردم برای مبارزه و روی کرد به سيب ممنوع (آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1063090871396205152003-09-09T05:01:00.000-02:002003-09-09T05:01:11.470-02:00چگونه؟
من نورم. تنها مانده توی اين تاريکی هراس آور. توانی ندارم تا برافروزم و شادی بی آفرينم. توی اين گستردگی کوچک، توی باور سياهی گم شده ام. کجاست سرچشمه ام؟ می جويم اش و هيچ نمی يابم اش. به هر سو چشم می کشم تا که از آغازم نشانی بيابم، نمی يابم. رها هستم و با اين همه نه آگاه به خود و جايگاه خود. رها هستم و با اين همه خواستار يکی. تا که باز يکی شوم. ميان اين همه تاريکی، تاريکی. آه تاريکی. من آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1063003890559851332003-09-08T04:51:00.000-02:002003-09-08T05:10:22.436-02:00ده فرمان يا ده اجازه نامه ی جنايت های نشانه های الله در روی زمين
عکس زير در نامه ای بدستم رسيده است. گفتم که اين چندروزه چيزی ننوشتم بهتر است آنرا بگذارم در وب لاگم که هم بسيار با معنی هست و هم وب لاگم را بروز کرده ام.
آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1062673058115734752003-09-04T08:57:00.000-02:002003-09-04T08:57:37.956-02:00پوزش خواهی
از دوستان پوزش می خواهم که چندی است وب لاگم بروز نشده و به شما هم سر نزده ام. اميد که توی همفته ی آينده بتوانم بيشتر با شما باشم. :)آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1062672941793777302003-09-04T08:55:00.000-02:002003-09-04T08:58:12.883-02:00مذهبی يعنی چه؟!
مذهبی؟! مذهبی يعنی چه؟! يعنی کسی که نمی توان باور ديگری را تاب بی آورد، يعنی آنکه اگر علامه ی دهر هم شود، با همه ی افتادگی اش نمی تواند ببيند يک گل يا يک شاخه ديگر کناراش برويد و او هم از همان آب و هوايی بهره ببرد که او بهره می برد. ريشه اش را می گستراند تا ريشه ی گل خشک شود. سايه اش را که "ظل الله" است را می گستراند تا نور خورشيد و هوا به آن گل نرسد. آن گل را متهم به داشتن خاری آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1061840006879376292003-08-25T17:33:00.000-02:002003-08-25T17:37:37.746-02:00.....
(در پاسخ اينکه گفته می شود آنانی که اينهمه سنگ ايران را به سينه می زنند و اکنون در فرنگ اند می بايد در ايران می ماندند.)
بايد آن ايرانيانی که از سرزمين و آشيانه يشان کوچ کردند می ماندند و مانند هزاران بی گناهی که تنها باوری جدا از مسلمانان به قدرت رسيده داشتند شکنجه می شدند، به آنها و خانواده يشان تجاوز می شد و سپس به جرم براندازی و محارب با خدا و امنيت ملی کشته می شدند. هيچ کسی هم جای آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1061788080716129162003-08-25T03:08:00.000-02:002003-08-25T03:08:00.750-02:00هرگاه از اين چرک های مذهب پاک شدند.
زندگی خشن و پر از خون و خونريزی را اسلام به مردم ما تحميل کرده است. دين اسلام مردم را دشمن می خواهد. ذات اين دين بر جنگ و نفاق استوار است. چرا که خواستگاه آن از ميان بدويانی شمشير کش و چپاولگر برخواسته است که برای يک چشمه و يا يک شتر و يا يک زن همواره با هم در جنگ بوده اند. چون هزار سال است که اين مردم ياد گرفته اند باورشان را زير سايه دين و لباس شان پنهان آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1061619181618064672003-08-23T04:13:00.000-02:002003-08-23T04:14:17.066-02:00سه تا نوشته
نوشته ای را که در گفتمان در پی خواندن گفتاری نوشته بودم با کمی دگرگونی اينجا می گذارم. چرا که جايش همين جا بود به نادرست به هرزاش دادم. چند بخش است. که اکنون يک بخش آنرا که خود سه تکه است در زير می آورم.
با پوزش از برخی خانم های گرامی.
من نمی دانم چرا خانم ها همه اش دم از برابری می زنند و خواهان آنند که همانند مردان با آنان رفتار شود، و همين که برايشان مشکلی پيش می آيد و می بينند آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1060849814888138292003-08-14T06:30:00.000-02:002003-08-14T06:34:52.423-02:00گفتاری از رضا شاه بزرگ
داشتم دنبال نوشتاری درباره ی نام های تازی در ميان نامه هايم می گشتم که چند نوشته ی خواندی و سودمند که دوستی گرامی برايم فرستاده اند را يافتم. چندتايی از آنها را در آينده در اينجا می گذارم.
برای اکنون بخشی از سخنان رضا شاه بزرگ را که در آغاز راه افتادن دانشسرای مقدماتی دختران در هفده دی ماه هزار و سيصد و چهارده خورشيدی گفته اند را اينجا باز نويسی می کنم. نگاره ای از اين آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1060375320279317872003-08-08T18:42:00.000-02:002003-08-08T18:42:00.183-02:00نوشته ای که در بخش نظرخواهی وب لاگ ديگری جا نشد!
نگرشم را در وب لاگ يکی از دوستان ترک نوشتم (ايشان دوست ندارند هم ميهن آذربايجانی بخوانيم شان. چون خود را ترک می دانند و نه ايرانی. خوب من هم پس از خواندن نوشته های ايشان ترديد ندارم که ايشان ترک می باشند و نه مانند ديگر هم ميهنان استان های آذربايجان آذری، پس به خواسته يشان احترام می گذارم) و ايشان هم پاسخی دادند. نوشته ی ديگر برای ايشان نوشتم که آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1060210191090528662003-08-06T20:49:00.000-02:002003-08-07T19:18:53.543-02:00پرچم شير و خورشيد نشان
هر پرچمی با هر رنگی که از سوی مردم يک سرزمين برگزيده شده باشد بايد به آن افتخار کرد. هرچند اگر آن پرچم برآمده از فرهنگ و تاريخ يک سرزمين باشد ارزش آن صد چندان می شود چرا که دربرگيرنده ی تاريخ و فرهنگ و هويت يک کشور و مردم آن خواهد بود.
بگمانم پرچم هايی که در نشانی که اچبر آقا در بخش ديدگاه دوستمان افشين زند داده اند، هستند از ديگر پرچم ها برازنده تر و شايسته تر باشند. همآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1059672413815244522003-07-31T15:26:00.000-02:002003-07-31T15:26:53.896-02:00پاسخ
دوستی درپی نوشتاری ناروا که در بخش ديدگاه وب لاگ آزادی نوشته بودند و بيهوده دوستمان افشين زند را متهم به دروغگويی و همسان خواندن با خودفروشی همچون چهرگانی کرده بودند در بخش وب لاگ من هم نوشتاری را گذاشته ند. چرا که من از ديدگاه ايشان در شگفت شدم و نگرشم را در همانجا نوشتم. نمی دانم ايشان چه باوری دارند و در کدامين راه گام بر می دارند. چون پاسخ به ايشان را نمی شد در بخش ديدگاه ساخته ی پرشين آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1059056821300143512003-07-24T12:27:00.000-02:002003-07-24T12:27:01.326-02:00ايران از ديدگاه يک همسايه (بخشی جدا شده از آن)
در فصلنامه ی هستی شماره 13 بهار امسال نوشتاری را خواندم که بد نديدم دوستان هم از آن آگاه شوند. اين نوشتار دربردارنده ی بخش هايی از برگردانی هست که از کتاب تاريخ دبستان جمهوری آذربايجان برای هستی فرستاده شده است. اين کتاب رسمی است و در پنج سال پيش چاپ شده است. اين کتاب فشرده نوشته هايی است که در کتاب های تاريخ دوره ی ششم تا يازدهم مدرسه های جمهوری آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058811974829268972003-07-21T16:26:00.000-02:002003-07-21T16:26:14.883-02:00می گويم ها ..
می گويم اگر من به همين اندازه ی کم درباره ی تاريخ سرزمين مان نمی دانستم، کم نبود که نسک (اينرا از دوستی ياد گرفته ام و چم آن کتاب است) دوازده قرن سکوت را براحتی می پذيرفتم. بسيار شگفت است که تا اينجايی که خوانده ام بيشتر باريک بينی ها و نوشته ها همانی است که دوست من به من گفته است. تنها در برايند اين پندارها دوست من باوری سخت دگرگون با آقای ناريا دارد. آقای ناريا با دريافته های خودآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058649153306328912003-07-19T19:12:00.000-02:002003-07-19T19:12:33.380-02:00اينجا اينترنت است!!
شاهکار است. پيش از اينکه من دم دستگاهم را جفت و جور کنم و بروم يک سری دوره ای به وب لاگ دوستان زدم ببينم چه خبر؟ ديدم دوستان هرکدام نوشته ای درباره ی شمشير "ذوللفقار" آقای ناريا نوشته اند. شمشيری که "اسلام با آبياری خونين آن استحکام پيدا کرد." همچنين دوست گرامی افشين زند هم پس از نوشتن نوشته ی به کسانی که دراينباره نوشته اند لينک داده اند. و بگمان من همه ی اينها در زمانی به آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058646096563927372003-07-19T18:21:00.000-02:002003-07-19T18:21:36.600-02:00گويا برای اينکه کسی سخن ات را بشنود بايد هرچی بلندتر داد بزنی!
من پس از خواندن گفتگوی بازتاب با آقای ناريا پرسش هايی برايم پيش آمد، که از يکی دوتای آن گذشتم و يکی را در وب لاگ آقای ناريا گذاشتم تا پاسخ دهند. ايشان چنين نکرده اند. شايد چون نوشته ی من در ميان بی شمار نوشته ی دوستان که بسيار به آقای ناريا دلبستگی دارند گم شده است. دوستانی که با هر نوشته ی پر مغز ايشان برای سپاسگزاری و دلگرمی دادن آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058645992124141992003-07-19T18:19:00.000-02:002003-07-19T18:20:48.496-02:00خودم ترتيب دو پست امروز را جابجا کردم.
رفتم که در وب لاگ آقای ناريا بنويسم تا اگر شد و دوستان ايشان گذاشتند و ايشان از آنها فارق شدند به وب لاگ تاريک من سری بزنند و پاسخ من را بدهند. که بسيار برايم سخت شده است و بدون دانستن پاسخ بزرگ منشانه ی ايشان خواب و خوراک نخواهم داشت. با چه روبرو شدم؟ نوشته ی ايشان که می فرمودند چون برخی ها اندازه و بزرگی ايشان را نمی توانند دريابند پس نوشته های شان را ازآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058455383566249162003-07-17T13:23:00.000-02:002003-07-17T13:23:03.560-02:00وبلاگهايمان را آزاد کنيدآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1058391157119187562003-07-16T19:32:00.000-02:002003-07-16T19:53:28.356-02:00ای ديو گمان مبر که تو اکنون بزرگ شهری و ماندگار، پشتت خواهيم شکست و به بندت خواهيم کشيد.
در وب لاگ اعتراض نوشته ی خواندم که از سر مهر و پاکی نوشته شده و از آن به وب لاگ ديگری رفتم و نوشته های فريبکارانه ی کسی را که دوستی پرده از چهره ی زشت اش برداشته بودند را خواندم. نتوانستم چيزی ننويسم.
گناه ما ايرانيان است آنگاه که بيگانه پرستان جويای نام دوباره آغاز به تيشه زدن به ريشه ی فرهنگ و خرد آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-1056824980540509752003-06-28T16:29:00.000-02:002003-06-28T17:30:15.826-02:00دو نوشته از من که نمی خواهم باد هوا شوند!
پيش از اينکه درباره ی دگرگونی کمی که انجام داده ام بنويسم دو نوشته ی زير را که در بخش نظرخواهی دو وب لاگ ديگر نوشته بودم، که يکی وب لاگ اش را سر به نيست کرد و ديگری با بی شرمی نوشته ام را پاک کرد، اينجا می گذارم. خدايا نسل هرچی سانسورچی است را برانداز.
اين نوشته را در وب لاگ يکی که نام اش يادم نيست و چندی ديگر پيدايش می کنم و می نويسم درباره ی جمع آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-953285872003-06-05T12:45:00.000-02:002003-06-05T12:45:23.126-02:00تنم تشته ی باران است. بگو ببارد.
بوی باران، بوی خاک. کوچه يمان که جان می گيرد از هر دانه ی باران. بگو ببارد. درختان خسته از گرد و غبار، برگ های زرد و خشکی که هنوز هفته ها مانده به پاييز زمين را فرش کرده اند هم تشنه ی باران اند. بگو ببارد.
خانه يمان گرچه فرسوده، نوازش باران بر بام آن خوشايند. بگو ببارد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-953285122003-06-05T12:43:00.000-02:002003-06-05T12:43:33.970-02:00بی اينترنتی هم بد دردی هست!
پس از چندای بدون کارت اينترنت بودن امروز می توانم کمی تلافی کنم. :)آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-945722122003-05-19T07:26:00.000-02:002003-07-03T11:03:22.466-02:00و من تاريک ترين تاريکی هستم ...
و من در تنها ترين زمان زندگيم هستم. اگر باور به فردا نبود، فردايی با خورشيد درخشان، آسمان آبی. برنگ فيروزه و يا که دشت های توی بهار. چگونه می تواستم اين شب هايی را که ديگر بخشی از آنها شده ام را تاب بی آورم. شب هايی تاريک، تاريک، تاريک و چه ترسناک. آنگاه که برای نخستين بار بود که در ميان شب افتادم، هيچ چيز را نمی ديدم. جز صدای ترس دلم و سرمای نشسته بر تنم را نمی آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-941600722003-05-11T17:14:00.000-02:002003-05-11T17:14:56.236-02:00گفتن يا نگفتن، پرسش اين است!
برای امروز همين بس است. روی آن بی انديشم.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-940113162003-05-08T18:47:00.000-02:002003-05-08T18:47:43.773-02:00اوضاع قمر در عقرب است!آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-938824682003-05-06T18:21:00.000-02:002003-05-06T18:21:26.426-02:00تعطيلی ها ...
تاکنون درباره ی تعطيلی های رسمی چندان موشکافی نکرده بودم. گرچه هم چيزی است که هر سال با آن سر و کار داريم و هم بسيار آشکار است. اينگونه که سررسيد من نشان می دهد، در اين سال بيست و پنج روز تعطيل است. جدا از تعطيلی های ده پانزده روزه ی نوروز که همگانی نيست و آدينه ها. از اين بيست و پنج روز تنها شش روز آن ويژه ی فرهنگ و تاريخ ايرانی و ايرانيان است - که تازه همانگونه می دانيد چندی پيش آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-938153092003-05-05T16:57:00.000-02:002003-05-05T16:57:10.920-02:00
دارم می انديشم. نمی دانم چه بنويسم. می خواستم گزارشی نوشته های دوستان را در وب لاگ عمومی بگذارم. خسته تر از آنم که بتوانم درباره ی نوشته ی ديگران ايده های درخشان صد تا يک غازی بنويسم. بايد توی وب لاگ های بلاگ اسپوت بگردم و درباره ی وب لاگ های ديگر هم جز دوستانم بنويسم. بدنبال دوستی ها تازه. بويژه که وب لاگ عمومی بگمانم کمی بی حال شده است. شايد چون برخی ها ديگر در آن نمی نويسند. گرفتارند و يا آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-937482282003-05-04T13:49:00.000-02:002003-05-04T13:49:16.976-02:00هزار سال سخت ..
ديشب برايم چيزی روی داد که مرا به اين باور رساند که برای بيرون راندن انديشه ی پليد دين تازی و نشانه های آن از انديشه و مغز مردم بايد چند صد سده کار و کوشش کرد. شايد هزار سال سخت. به درازای زمان تهاجم وحشيانه ی باورهای بدويان به سرزمين اهورايی ايران. چه شايد بايد بسيار خون ها ريخت و زمين ها را دوباره با خون مردمان سيراب کرد و اينبار برای باور و پنداری ديگر. که راستين و پاک و نيک آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-937089762003-05-03T14:05:00.000-02:002003-05-03T14:05:42.003-02:00نشسته ام.
رنگ ها باز دارند ديوانه ام می کنند. سبز سبز سبز. نور خورشيد از ميان شاخ و برگ درختان. بازی سايه ها. آسمان با رنگی درخشنده. گرد نور روی فرش. و من. تنها نشسته ميان باورهايم.
بگزار دوباره آغاز کنم. تنبلی بس است.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-921656462003-04-07T16:53:00.000-02:002003-04-07T16:53:54.860-02:00يک چيزی همينجوری ...
براستی نمی توانم بنويسم. با اين همه انديشه که توی سرم است و هی ول می خورند. يکی را هم نمی توانم تايپ کنم. خواستم با سال نو ديگر روزمره بنويسم. از هر چيزی. از هر دری. يک پشه ی کوچک، از اين سياه ها که شبيه مگس هستند روی شيشسه ی مونيتور نشسته بود. پريد رفت. خوابم گرفته است. بيهوده گويی. نمی دانم چرا اکنون دارم می نويسم. با خميازه. با چشمانی که به زور باز نگه داشته ام. می خواستمآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-912352862003-03-23T17:31:00.000-02:002003-03-23T17:31:56.076-02:00يک سال گذشت ..
زمانی که به پايان رسيد و تنها يادی از آن در انديشه به جای مانده است. زمانی که گذشت. به نرمی، به آرامی، بدون دانسته شدن، بدون اينکه بتوان دمی بازاش داشت.
يک سال گذشت. براستی! آری و من در اين سرزمين يک ساله شدم. باشد تا که زادروزم را در بسيار سال های آينده جشن بگيرم و باور داشته باشم و چنين باشد که آزادی داشتن هر باوری چيزی است که برای همه يکسان است و نوشتن آنچه می انديشم بدون ترس،آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-911918802003-03-22T18:12:00.000-02:002003-03-22T18:12:04.700-02:00سال نو فرخنده باشد.
اميدوارم سال نو برای همه ی دوستان سال خوب و خوشی باشد و امسال ايران ما پس از سال ها بتواند به آنچه شايسته اش است برسد و مردم اش در راه خرد و خردورزی گام بردارند و راه اشان را بسوی پيشرفت و آبادی و آزادی راستين بيابند. آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-910780042003-03-20T18:18:00.000-02:002003-03-20T18:18:55.170-02:00زشتی تاب ديدن آغاز بهار را ندارد.
می خواستم به بوش نامه بدهم بگويم زيبايی نوروز ما را با آتش جنگ بيهوده اش زشت و ناپاک نکند. هرچند همين اکنون می انديشم که مگر می توان زيبايی را آلوده کرد. باز همين اکنون می انديشم مگر تازيان و دروج باوران سرزمين اهورايی ما را با باورها و رفتار پليدشان نيالوده اند. باز هم هنگام نوشتن واژگان پيش انديشيدم که اين آلودگی و زشتی چيزی جز سياهی و گرد و غبار نشسته روی آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-910590202003-03-20T12:25:00.000-02:002003-03-20T12:25:00.950-02:00چه هوا سرمست کننده است!
اين چند روزه هربار خواستم چيزی بنويسم، نتوانستم بيش از آغاز بنويسم. هرچند از روز نخست هفته می خواستم دوباره هر روز بنويسم، نشد. دستکم نتوانستم پاسخ نامه هايم را بدهم. که همين جا پوزش می خواهم. بگمانم از چرخش زمين باشد. هوا سرمست کننده است. باز رنگ ها هستند و رنگ ها. بوی زندگی. بوی نم باران. نمی گذارند تا که انديشه ام به يک چيز بپردازد. چه بسيار چيزها در اين زمانی که نشد وآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-907516872003-03-15T04:25:00.000-02:002003-03-15T04:38:26.000-02:00تا باشد آتش خردورزی و آزادی راستين روشن بادا!
آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-907514272003-03-15T04:16:00.000-02:002003-03-15T07:04:00.000-02:00با درودی دوباره!
ديدی که هيچ کسی مرا ياد نکرد
جز غم
که هزار آفرين بر غم باد!
ها! ما برگشتيم. چی گمان کرده بوديد ..آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-883722212003-02-01T08:16:00.000-02:002003-02-01T08:16:44.150-02:00پرچم ايران
چکامه ی زير پيشکش به ايرانيان راستين می کنم. تنها ببخشيد که قافيه مافيه ی آن درست يادم نيست.
"پرچم ايران سه رنگ دارد
رنگ هايش را زهم وا کرده اند
سرخ آن را وقف شهيد کربلا کرده اند
سبز آن را شال ملا کرده اند
سفيداش را عمامه کرده اند
بر سر اين ديوث پدرها گذاشته اند
چوب آنرا هم بدون واضلين
به ماتحت بيچاره مستضعف کرده اند"آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-881561942003-01-28T12:31:00.000-02:002003-02-01T08:14:48.000-02:00صلوات بر محمد و آل محمد!
چندی است می خواهم در اين باره بنويسم، نمی شود. نمی دانم به «اخبار جمهوری اسلامی» که از بوق های «صدا و سيما» پخش می شود گوش می دهيد يا نه؟ چندی است که برخی گويندگان سخن خود را اينچنين آغاز می کنند: "با صلوات بر محمد و آل محمد." من نمی دانم اينان می خواهند چه چيزی را توی مغز مردم کنند؟ اسلام ناب محمدی را؟ اينکه ديندار هستند و مومن؟ اينکه در هزار و سيصد چهارصد سال پيش يک «آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-869564992003-01-05T07:36:00.000-02:002003-01-05T07:36:44.696-02:00آزادی چيزی خوبیِ ..
خيلی خوب. پن خيلی ها دوست ندارند.
اين چند روز خودم را آزاد می دانستم. با اين همه نه آن آزادی که می دانيد. آزاد از نگران اين که بايد هر روز چيزی بنويسم. يا که بايد رفتارم گونه ای باشد که دوستان را نرنجاند. آزاد از اينکه برای کارهايم به ديگران پاسخ بدهم. آه زندگی. چيزی که هميشه انديشه ام را به خود می کشاند. به همراه رنگ ها. رنگ هايی چنان زيبا. چنان دل آرام. ياد ايران. ايران کهآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-864789972002-12-24T12:12:00.000-02:002002-12-24T12:12:18.640-02:00روز خوبی است! فرخنده و فرحمند ...
شايد تا ساعتی پيش چنين نمی گفتم و چنين نمی پنداشتم. شايد فردا چنين نباشد و در همين زمان تاريکترين شامگاه را پيش رو داشته باشم. اکنون دلم از انديشه ی چنين چيزی به تاپ تاپ افتاد. با اين همه و با اينکه ديشب شب هم سخت و هم نوی برايم بود و تا به امروز برايم همين گونه بود، اکنون پر از نورم. مانند اينکه براستی نور را در زادروز خويش اش ديده باشم.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-861722042002-12-17T14:43:00.000-02:002002-12-17T14:43:55.360-02:00چرخ هاردم لنگ زد!
خواستم بگويم چون دستگاهم خراب شده است نمی توانم بنويسم. تازه اين را هم که نوشتم شاهکار کردم. :)
خوش باشيد. آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-856816042002-12-08T14:02:00.000-02:002002-12-08T14:02:48.730-02:00يک چيزی
می خواستم درباره ی چيزهايی که در وب لاگ دوستان توی اين دوروزه خوانده ام بنويسم، که برای روزهای آينده گذاشته ام. اميد که زمان داشته باشم. :)
آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-856815512002-12-08T14:00:00.000-02:002002-12-08T14:00:53.523-02:00می نويسم تا نوشته باشم!
ديشب هنگام باران رفتم بيرون. براستی که ما چه مردمانی داريم. تا يکم باران يا برف می بارد، ديگر همه هر کاری دلشان می خواهد می کنند. ماشين سوارها را می گويم. راه هم را بند می آورند، از خط ويژه می گذرند، چراغ قرمز را رد می کنند، با شتاب از توی چاله چوله های فراوان رد می شوند و هر کسی را که بيش از دو سه متر دور نباشد را گل مال می کنند و ... چرا چنين است؟ نمی دانم. اکنون هم نمیآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-856428242002-12-07T14:42:00.000-02:002002-12-07T14:42:38.580-02:00بازگشت از گونه ی هيچ اُم.
اگر (که اگر را کاشتند و چيزی درنيامد!) جهان بر همين چرخ بچرخد و خيلی لنگ نزدند بگمانم از فردا بتوانم به جهان وب لاگی برگردم و بلاگم.
چه چيزها که روی نداده است. خوبی اين چند روز اين بود که دستکم ابری در آسمان بود و گاهی بارانی بر شهر آلوده ی ما - آلوده هم از بودن پليدان و دروج و ناراستی مردم مسلمان، هم از آلودگی آب و هوا و سر و صدا - باريد. اگرچه اين باران باريدن ها، آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-850051472002-11-24T10:45:00.000-02:002002-11-25T06:11:59.000-02:00چه روزی بود ديروز!
می گويم يک زمان گمان نکنيد چی نوشته که همچين نامی برای نوشته اش برگزيده است. هيچی. همينجوری نوشتم. بدون هيچ انديشه ای. که درست ترش اين است از روی سر به هوايی يا يک همچون چيزهايی. چه کسی آنچنان بيکار خواهد بود که اينها رو بخواند؟ خوب اين صد در صد آشکار است: خودم. اگرچه بيشتر برای اينکه ببينم کجاها را نادرست نوشته ام تا درستشان کنم.
ببينم اين پارچه ای که به اين «تابلوهای آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-846601732002-11-17T12:19:00.000-02:002002-11-17T12:19:22.556-02:00ياد اوری!
من اين روزها کارهايی دارم انجام می دهم و نمی توانم چيزی بنويسم. يا بهتر است بگويم بلاگم. با اين همه نوشته ی دوستان را می خوانم. آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-842804562002-11-09T14:40:00.000-02:002002-11-09T14:40:25.283-02:00شايد برای خودم!
دارم به آهنگی گوش می دهم. دوست داشتم راه می افتادم، می دويدم. يا که درون خودرويی بودم و هر زمان تندتر و پرشتابتر می راندم. يا که بر اسبی تيز تک سوار. همچون باد راهی. هرچه تندتر بهتر، هرچه پرشتاب تر خوش تر. يک دو سه، با من بخوان. آزادی را. پرواز را. با من بيا ميان رويا ها. بپر و رها باش. يک دو سه، ميان بارن، بگذار موهايت بريزند توی رويت. بگذار باد در ميان موهايت سرک بکشد. بگذار آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-840557072002-11-05T10:27:00.000-02:002002-11-05T13:18:23.000-02:00در دخمه
خدای من چه خوب است آزادی. امروز رفته بودم جايی. نمی نويسم کجا. تنها بگويم که تا در را باز کردم با يک فضای بسته خودم را برابر ديدم. رفتم پشت ميز جايی که کار داشتم. کمی ايستادم تا کسی که با وی کار داشتم دستش خالی شود. پس از آن پرسشم را پرسيدم. نگاهی کرد و گفت باشد. زمان گذشت و من فراموش شدم. در آن جای خفه، بزرگ و با اين همه تنگ، تاريک، بی روح. دور و برم را نگاه کردم. با شگفتی دانستم چرا آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-837770942002-10-30T14:53:00.000-02:002002-11-03T06:36:45.000-02:00برای خودم.
در باد، در باران. من خورشيدم، پشت ابرها پنهان. زندگی. نور. در باد، در باران. بوی خاک، بوی برگ ها، برگ های فرو افتاده بر خاک. پاييز. بوی می، بوی خم خانه، نرمی رنگ ها. پاييز را ديدم. آن دورها، کوه سفيد پوش شده. در باد، در باران. نم نم باران. رقص برگ، چرخش برگ رها شده. چنين است رهايی، که در فرو شدن هم می توان رها شد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-837113042002-10-29T09:15:00.000-02:002002-10-30T12:12:11.000-02:00تولدی ديگر..
از نامه ی دوستی آگاه شدم که نسک تولدی ديگر بزودی روی اينترنت در دسترس خواهد بود. نشانی آن هم که سايت خود سرور گرامی شجاع الدين شفا می باشد اينجاست.
خجسته و نيک باشد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-835960372002-10-27T14:14:00.000-02:002002-10-30T12:13:18.000-02:00برای خودم.
رنگ هايی که می ميرند توی تاريکی شب و هيچ نمی توانی دريابی شان. در بيابان رها شده ای بی هيچ راهنمايی مگر دروج باوران راه گم کرده سوی چاه بيهودگی راهنمايت. ميان شاخه های درختی که هرگز برگی ندهد، چشم براه بهاری، بهاری بی چلچله، بی ابر و رگبار باران. خانه ای که در آن گمان می کنی زندگی می کنی، سرپناه تو نيست، زندان روياهايت است. باوری که دير زمانی می پنداشتی از آن توست، خود بر تو فرمان می آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-835936352002-10-27T12:55:00.000-02:002002-10-27T12:55:15.276-02:00برای خودم.
باد، باران. آوايی نيست تا تنهايت را پر کند. باد، باران. دلتنگی های يک تنها توی دشت شب. شب بی ستاره. شب بی مهتاب. شب تيره. شب تاريک.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-835493392002-10-26T08:12:00.000-02:002002-10-26T12:10:28.000-02:00خريد شوهر!
بخوانيد بد نيست. تنها اميدوارم بانوان بزرگوار وب لاگستان بلا ملايی سرم نياورند. آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-835493022002-10-26T08:09:00.000-02:002002-10-26T08:09:36.530-02:00زادروز شاه!
امروز چهار آبان زادروز محمد رضا شاه پهلوی است. برای همين اين نوشته را که دوستی برايم فرستاده اند پيشکش می کنم. روانش شاد باد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-834569812002-10-24T10:47:00.000-02:002002-10-24T10:47:55.003-02:00قانون اساسی
"نبايد فراموش کرد که اروپا با همه ی شکوه و اصالت تمدنی اش يعنی سه قرن استعمار مستقيم سياسی و اقتصادی در آسيا، در آفريقا و آمريکای جنوبی و مرکزی، و يک قرن هم در آمريکای شمالی. اروپا يعنی دو جنگ جهانی. اروپا يهنی هيتلر و استالين.
ايران امروز راهی جز گرايش به سوی آزادی ندارد. در غير اينصورت از باغ تمدن های زنده ی دنيا به گورستان تمدن های باستانی نقل مکان خواهد کرد. در راستای اين گرايش آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-833046762002-10-21T14:58:00.000-02:002002-10-21T14:58:16.613-02:00يکم وب لاگم نو شد.
وب لاگم را کمی دست کاری کردم. اگرچه هنوز مانده ام آن ستاره های ناز آن گوشه را نگهدارم يا نه؟ آنها را از روی يک سايت هم نام خودم کش رفته ام. درباره اش خواهم نوشت. هنوزه هم وب لاگم دگرگونی دارد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-833045692002-10-21T14:55:00.000-02:002002-10-21T14:55:57.500-02:00فريبکاری اهريمنی!
نمی دانم امروز همشهری را خوانده ايد و يا نه؟ بيشتر برای «ضميمه»ی رايگان آن می گويم. يک بخشی دارد که چند هفته ای است چاپ می شود و درباره ی وب لاگ ها است. تيتر بالای صفحه «وب نامه» است. هربار در آن درباره ی دوسه وب لاگ کوتاه نوشته ای چاپ می شود. در اين صفحه از آغاز تا کنون تنها از سه چهار وب لاگ که در سايت بلاگسپوت و يا همان پريا (که برای بلاگر است) می نويسند يادی شده است. بيشتر آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-830547552002-10-16T07:48:00.000-02:002002-10-16T07:58:19.000-02:00كودكان خيابانی ايران را برای تخليه و فروش اعضـــــای بدن به ترکيه می برند.
"با خواندن اين مطلب اشک در چشمان من حلقه زد:
آنها سرزمين ما را اشغال کردند
آنها پدران ما را کشتند
آنها منابع زير زمينی ما را فروختند
آنها سرزمين ما را و کشاورزی ما را به باد دادند
آنها نسل اول را در جنگ هشت ساله با عراق از بين بردند
آنها جوانان ما يعنی نسل دوم ما را در پايه چوبه های دار و در زير سنگسار و قتل ها از بين آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-830111492002-10-15T10:47:00.000-02:002002-10-15T10:47:22.980-02:00نوشتن بيهودگی من!
نوشتن بيهودگی من. نوشتن خواب هايی که فراموش می شوند. نوشتن دردها. خستگی ها. روزها. شب هايی که دوست نداری به پايان برسند. چون نمی خواهی فردا با همه ی بديی هايی که می دانی در آن خواهی ديد فرا برسد. کارهايی که هيچ بدلخواهت نيست و تو برای نيازت چاره ای جز انجامشان نداری. شب هايی که به سپيده دم می رسند. بامداد، رنج باور کردن آغاز روزی که بايد دوستش داشت و نمی توان. درد انديشيدن به آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-826331662002-10-07T10:24:00.000-02:002002-10-07T10:24:22.140-02:00خدايی که خر شد!
از بدِ روزگار هيچ کاری نداشتم انجام بدهم. نشستم پای دستگاه چرند پراکنی لاريجانی. به اميد اينکه يک فيلمی بگذارند که بشود ديد اش. گو سانسور و «مثله» شده. اين «مجری شبکه يک» داشت برای خودش حال می کرد. درست تراش اين است که داشت يک چيزی را می خواند و آنچنان خود را توی حال و هوای ديگری نشان می داد که نپرس. يک چيزی درباره محمد بود. من که با بدبختی داشتم گوش می دادم و چشم براه بودم ببينمآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-826299132002-10-07T07:46:00.000-02:002002-10-07T07:46:49.130-02:00نوشتن.
پيش از اين چيزی نوشتم که اينجا نمی گذارم اش. گمان خواهيد کرد خيلی ناميد شده ام. که چنين نيست. راستی من وب لاگم را درست می کنم ها. هنوز توی کارای بازسازی خودم و هارد نازنينم هستم. تازه هر زمان من خواستم با پشتکار بيشتری بنويسم، يک چيزی پيش آمد و کاسه کوزه ام را به هم زد. کاشکی باران ببارد. پاييز بی باران هيچ مزه ندارد. تازه با اين رويدادها. کاش می شد همه ی اين کسانی که تنها به خودشان می آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-826299022002-10-07T07:45:00.000-02:002002-10-07T07:45:54.630-02:00من يک خرابکار هستم!
با پوزش بايد بگويم که چون اينجانب دست به خرابکاری زده و هارد دستگاه گرامی ام را شخم زده بودم، اين چند روز نتوانستم بتايپم. نامه های دوستان را هم به زودی پاسخ می دهم.
از همه سپاسگزارم.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-820398032002-09-24T09:35:00.000-02:002002-09-24T09:35:42.290-02:00دو پای و دو گوش من آهو گرفت / تهی دستی سال و نيرو گرفت
دلم بدرد می آيد. سخت. نمی دانم. باز دوباره چشمم پر شد. هربار اينرا بخوانم و يا بنويسم. بايد يک چيزی روی بدهد تا يادم برود. توی وب لاگ پاگنده بودم و پس از خواندن خبر درگذشت آن بزرگ فرهيخته داشتم «نظرم» را می نوشتم که ياد اين بيت افتادم و ديگر نتوانستم ببينم. هميشه اين سرزمين به بزرگان راستين اش بی مهر بوده است. خود سرزمين که نه. مردم آن. که آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-819908652002-09-23T10:54:00.000-02:002002-09-23T10:59:49.000-02:00مردم!
يک نوشته ی ديگر بدستم رسيده است. چون يک نامه از دوست ديگری هم داشتم که کمابيش به همين مورد که در نوشته ی ياد شده با نام «مردم» آمده است نزديکی داشت گفتم آنرا اينجا بگذارم تا شما هم بخوانيد.
تنها بگويم که من شيوه ی نگارش نوشته ی ياد شده را نمی پسندم. بويژه که نويسنده در آن بسياری از واژه هايی هم که فارسی می باشند را به نادرست، بگمان اينکه تازی هستند بگونه ای ديگری نوشته است.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-819518452002-09-22T13:40:00.000-02:002002-09-22T13:42:33.000-02:00درباره ی فراماسون بودن خمينی!
يک نوشته از دوستی بدستم رسيده است که بد نيست شما هم بخوانيد اش. چون يک فايل gif بود من هم آنرا اينجا گذاشتم. در آن آمده است که خمينی در کنگره ی بين المللی فراماسونها در ده ی هشتاد ميلادی دونفر نماينده داشته است. نويسنده از گروهی نام می برد با نام «يهودی ماسون» که امروزه در ايران بر سر قدرت هستند و «جناياتی» انجام داده اند که هيچ دروندی تا کنون انجام نداده بود. نام آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-819515642002-09-22T13:30:00.000-02:002002-09-22T13:36:24.000-02:00فردا مهر آغاز می شود!
چيزی که می دانيد. چيزی که برای برخی از ما پر از يادها است و دردها و گاه خوشی ها. فردا آغاز مهر است. آغاز مدرسه ها. آغاز ورود به زندانهايی که می توانستند جايگاه پرورش انديشه باشند. نه سرکوبگر آن. آغاز پس رفت و فرورفتگی. آغاز تاريکی. برای آنانی که «محکوم» به سپری کردن بخشی از دوران زندگيشان در دخمه های تاريک و نمور مدرسه ها هستند. آموزش و پرورش. دو بنياد برتری. بزرگی. پيشرفت.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-819509412002-09-22T13:07:00.000-02:002002-09-22T13:11:01.000-02:00حال گيری به اين می گويند:
رفتم وب لاگ عمومی و آن خبری را که همه ی شما بايد خوانده باشيد را خواندم. براستی چه سخت دردناک و ناروا است. به همين سادگی. دمی بودن و دمی ديگر جز ياد هيچ. اميد که آن بزرگ به خانواده و دوستان آن مسافری که چنان زود راهی شد که دوستانش را شگفت زده و درمانده کرد شکيبايی بدهد.
اگرچه شايد اکنون خشنود تر باشد. رها و آزاد.
بخشی از نوشته اش را که در وب لاگ عمومی آورده شده بود آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-819506772002-09-22T12:57:00.000-02:002002-09-22T12:57:40.403-02:00من نبودم ها!
خواستم بگويم من نبودم که به دوستان نامه نداده ام ها! گمان بد نکنيد. از امروز آغاز به نامه دادن می کنم.
اينرا هم بگويم که با اين «شرايط» پليد و قانون های من درآوردی و آن بلايی که بر سر هيس آوردند شايد برخی از شماها از روی «احتياط» نخواهيد نام وب لاگ تان در وب لاگی همانند وب لاگ من ديده شود. که «حق» هم داريد. تنها بدانيد اگر نخواستيد نام وب لاگ شما را اينجا بگذارم من هيچ ناراحت نمی آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-817641902002-09-18T06:34:00.000-02:002002-09-18T06:34:24.066-02:00نظم نوين جهانی!
خوب من چند روز ديگر می خواهم کمی اين جا را دگرگون کنم. برای اين می گويم که:
چون گمان می کنم شايد برخی دوستانی که نام شان را در بخش وب لاگ دوستان آورده ام با من هم رای نيستند و يا با نام راستين خودشان می نويسند و چندان دوست ندارند با من ديده شوند، زيرا با اين «حکومت» پليد بايد بسيار نگران بود و يا خودشان هم هيچ از من خوش شان نمی آيد، از همه خواهش می کنم که برای من نامه بدهند و آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-816679222002-09-16T10:00:00.000-02:002002-09-16T10:00:43.083-02:00راه ها..
دارم هی با کی بردم بازی می کنم. تا يک چيزی بنويسم. نمی دانم. بالا پايين. باد کولر. آوای دوستان. دورتر، آنور پنجره، خيابان با ماشين ها و موتورهايی که هيچ دوست نمی دارم. دورتر، هم همه ی شهر. سخت گنگ و دور از دانسته شدن. با اين همه هست. آوای پرنده ای نيست. يا که پچ پچ برگها. دوست داشتم هيچ آوايی
شش روز پيش نوشتم، نوشته ی بالا را و پس از آن، دور شدم از خودم و از کی بردم. نه برای نبودنم، کهآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-813489032002-09-09T07:12:00.000-02:002002-09-09T07:12:04.320-02:00چه بايد کرد؟
يک دوست يک نشانی برايم فرستاده اند که به شما پيشنهاد می کنم برويد و نگاهی به آن بی اندازند. من خودم هنوز همه جای آنرا نخوانده ام. تنها «سخن هفته»ی آنرا خوانده ام. که در آن خبری بود درباره ی تجاوز به يک دختر نه ساله ی بلوچ. انجام دهنده ی اين کار، يکی از افسران خلبان جنگنده های جمهوری اسلامی بوده است. دخترک پس از دمی مرده است.
در «سخن هفته» يک نشانی به سايت ديگری با نام گلشن دارد (منآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-810342312002-09-02T14:05:00.000-02:002002-09-03T07:31:16.000-02:00با دوستان!
اين چند روزه چندان روبراه نيستم. باز هم می گويم که برای نوشته ی زرين استخر است. شمايی که هيچ برايتان مهم نيست. برای من همه چيز است. هرتکه و هر ذره اين خاک و آنچه در آن است. مگر ديوان و ددان و چپاولگران. که خواستار تباهی و نابوديشان هستم. کسانی که خود را هم ميهن و هم خون من می خوانند. چه تلخ است، دانستن اينکه خودت به خودت خنجر بزنی. خودت خودت را چپاول کنی و برای فرزند خودت هيچ نگذاری. آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-810251562002-09-02T07:38:00.000-02:002002-09-02T14:07:15.000-02:00چرا و برای چی؟
امروز که داشتم روزنامه ی همشهری را که می خواندم - درست تراش اين است بنويسم نگاه می کردم - ديدم در «ضميمه رايگان» آن نوشته ای درباره ی وب لاگ است. پيش از خواندن يک چشم گردوندم و دنبال رد پای «توطئه» گشتم و آره، پيدايش کردم. در پايان نوشته گفته بود اگر شما هم می خواهيد وب لاگ فارسی بسازيد می توانيد به اين نشانی (نشانی سايت سردبير، خودم را گذاشته بود. چون بگونه ای مرجع است و نمی شد آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-807220302002-08-26T07:28:00.000-02:002002-08-26T07:28:21.486-02:00من و نامه های بی نام من!
يکی دو تا از دوستان به من گفته بودند که نامه های من را بدون نام دريافت کرده اند! من گمان کردم اين از mail آنها است. پن امروز يک نامه از دوست ديگری دريافت کردم که در آن نوشته بود ايشان هم نامه های من را بی نام دريافت می کنند. من به دو اين نشانی و يک نشانی ديگر خودم نامه فرستادم، ديدم آری نامه هايم که به نشانی hitmail فرستاده ام بی نام است. با اين همه ديگری درست بود و نام آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-806862862002-08-25T09:52:00.000-02:002002-08-25T09:53:27.000-02:00برای خودم!
براستی غمگين ام. خوب که چی؟
چرا بايد بنويسم؟ چرا بايد هر روز در انديشه ی چيزی باشم تا بنويسم و آنرا در وب لاگم بگذارم؟ چرا نگويم که بسيار ناراحت هستم؟ چرا ننويسم دلم سخت بدرد آمده از زمانی که خوانده ام که يادگار دورهای آباد سرزمين ام را تکه تکه کرده و سپس آب اش کرده اند؟ چگونه بگويم و بنويسم که چه زشت و دردآور است دانستن و انديشيدن درباره ی ژرفنای انجام آن کار؟ چه شماری از مردم آگاه آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-806862792002-08-25T09:51:00.000-02:002002-08-25T09:51:30.776-02:00پوزش خواهی!
از اين چندتا دوستی که اين چند رور هی به وب لاگ من سر زدند و هيچ چيز تازه در آن نيافتند پوزش می خواهم.
بماند که تازه و کهنه اش هم ... :)
همچنين سپاسگذارم که به ياد من بوديد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-804311002002-08-19T13:20:00.000-02:002002-08-19T13:20:40.480-02:00از ماست که بر ماست!
نوشته ای از يک دوست بدست ام رسيده است که بهتر است شما هم بخوانيد.
"اين ملايان اعحوبه هائی هستند که فقط انگليس زبان آنها را می داند. يعنی اينها که تربيت شده انگليس هستند زبان هم را بهتر می فهمند.
داستان واقعی بگويم:
در آذربايجان، تبريز ملائی بود بنام سيـــد رضی. روضه خوانی بود که در مسجد محل حاضر می شد و برای عقد و ختم ها صدايش می کردند وپنج قران و يک تومان می گرفت.
اين به آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-803549532002-08-17T09:11:00.000-02:002002-08-17T09:11:48.490-02:00نوشته ی لوح زرين!
داريوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه سرزمين ها، پسر گشتاسب هخامنشی. داريوش شاه می گويد: اين شهرياری که من دارم، از سکاهايی که آن سوی سغدند تا به حبشه، از سند تا به اسپارد، اهوره مزداه مرا فرابرده، که مهست بغان است. مرا و خاندانم را اهوره مزداه پايد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-803549322002-08-17T09:09:00.000-02:002002-08-17T09:33:02.000-02:00يک نشانی!
يک دوستی نامه داده اند و در آن نشانی سايت شان را که تازه راه انداخته اند و درباره ی «نقد برهان های وجود خدا» است. اگرچه من بی هيچ چون و چرايی خدا را باور دارم، برايشان آرزوی بهروزی می کنم. بگمانم جای بدی نباشد. تازه در آن گفتگو هم دارد که من خيلی دوست دارم.
خوش آمديد. اميدوارم در کارتان پيروز و سربلند باشيد.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-803548972002-08-17T09:06:00.000-02:002002-08-17T09:33:51.000-02:00شيرو خورشيد در پرچم ايران.
يک جای خيلی خوب پيدا کردم. که تاريخچه ی کوتاهی درباره پرچم ايران دارد. بهتر است يک سری بزنيد و آنرا بخوانيد. اگرچه من در ادامه بخش فارسی آن می گذارم. اين نگاره هم که در آنجا هست را بسيار پيش از اينها می خواستم برايتان بگذارم اينجا که نشد.
پيش از خواندن نوشته ی زير سه چيز را بگويم: يکی اينکه نشان شيری که گاوی را می درد نشان از جابجايی چهره های سال و گذر خورشيد از برج آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-802703702002-08-15T08:45:00.000-02:002002-08-15T08:45:34.820-02:00هويت!
آنان (شاه و ديگران) نوکر انگليس بودند و اينها (آخوندها) حامی مستضعفان و مردم ايران. ما آثار باستانی می خواهيم چکار؟ ما چه احتياجی به نشانه های شاهان ستمگر داريم؟ چه احتياجی داريم بدانيم که روی لوحی که آب کردند و لوح های ديگر با سربلندی نوشته شده که بزرگ است اهورامزدا که اين زمين را آفريد و آن آسمان را آفريد؟ برای چه بدانيم که زمانی که هنوز مردم را مانند برده خريد و فروش می کنند و از آنها آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-802247732002-08-14T07:25:00.000-02:002002-08-14T08:32:46.000-02:00چه بنويسم؟ چگونه بنويسم؟
خوانده ايد که با لوح زرين يافت شده در استخر چه کرده اند؟
باور می کنيد يا نه؟ خوانده ايد يا نه؟ نمی دانم از کجا آغار کنم؟ دلم پر از خشم است و درد. چه بگويم؟ آيا بايد غمگين باشم؟ نا اميد؟ ديوانه باشم بهتر نيست؟ يادم می آيد زمانی که دانستم که چگونه فرنگيان نشانه های به يادگار مانده از دورهای دور سرزمين ام را چپاول کرده و به موزه های سرزمين های خودشان برده اند و فخر و آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-800930172002-08-11T05:37:00.000-02:002002-08-11T05:38:42.000-02:00صيغه نامه های دو برگی در قم توزيع شد!
جامعه آزاد: روزهای گذشته صيغه نامه هايی توسط افراد ناشناس در شهر قم توزيع شد. افراد با پر کردن اين صيغه نامه ها نيازی به رفتن به دفاتر ازدواج و طلاق ندارند.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-800678462002-08-10T13:45:00.000-02:002002-08-10T13:51:10.000-02:00برای خودم!
خوب چند روز بود با خودم درد و دل نکرده بودم. امروز توی راه همه اش با خودم سخن می گفتم. بلند بلند نه! توی انديشه ام. داشتم باز می انديشيدم چه بنويسم. اين وب لاگ هم شده است دردسر. بايد درپی يافتن يک چيزی برای نوشتن باشی و چون کسای ديگری هم شايد نوشته ات را بخوانند نمی توانی بسياری چيزها را بنويسی.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-799345662002-08-07T11:10:00.000-02:002002-08-07T11:10:37.160-02:00فردا و پس فردا نيستم!
همين که بالا نوشتم. انگار بايد همه بدانند.
برای همين چند تا نوشته ی کوچولو را توی يک روز پابليش کردم. تازه نشد برای خودم هم چيزی بنويسم. چندی است درد و دل نکرده ام.
راستی تا يادم هم نرفته، بگويم يک زمان گمان نکنيد پارتی بازی کردم و تنها به نت پد ايرانی پيوند داده ام. چون همه ی اون چيزايی که می خواست بگويم بر می گشت به چيزاهيی که وی اين چند روزه تو وب لاگ اش نوشته بود. نمیآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-799345172002-08-07T11:09:00.000-02:002002-08-07T11:41:01.000-02:00نارحت و دلگير ..
بسيار دلگير هستم و ناراحت. آنجا آن گوشه هم می بينيد. گرچه شايد برای هميشه نباشد. نمی دانم زمانی که در می يابيد که برای نمونه استادتان با شما يک رنگ نبوده است و به شما پشت کرده است چه می کنيد؟ دستکم چه می انديشيد؟ نمی گويم اينجا سخن از استادی و شاگردی است. که من از اين گونه انديشيدن و باور داشتن بيزارم. تنها می خواستم آنچه را که می خواهم بگويم، آشکارتر کنم. ديده باشيد، شبکه «آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-799344632002-08-07T11:06:00.000-02:002002-08-07T11:42:58.000-02:00گويند مرا که بند بر پاش نهيد /
ديوانه دل است، پام بر بند چه سود؟
می گويم من هم خيلی ديوانه ام يا شايد هم نادان که هی درباره ی چيزهايی می نويسم که هيچ کاريش نمی توانم بکنم. باز بگفته ی فضولک خيلی بی «مصلحتی» و کله خری می کنم که هی آنچه می انديشم درست و بجا است می نويسم و سنگ ايران را بسينه می زنم. ايرانی که شايد امروز فردا تنها يک تيکه خاکی از آن را برای زمانی به تن بی جانم بدهند و سپس تنها آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-799316702002-08-07T09:00:00.000-02:002002-08-07T09:35:11.000-02:00يک چيزی ..
می گويم يک بار گمان نکنيد من خيلی ناراحت هستم و بهم برخورده که دختران و زنان خيابانی داريم. از ديد «تعصب» داشتن می گويم. من از اين ناراحت هستم که برخی برای نياز زندگی و زنده ماندن خودشان را بفروش می رسانند. چه انديشه يشان را بفرشند و چه خودشان را.
همچنين من از اين ناراحت هستم که برخی باورهای مردم را بازيچه ی خود قرار داده اند و دوست دارند که هر سازی زدند، مردم برايشان برقصند. اگرچه آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-799315422002-08-07T08:53:00.000-02:002002-08-07T11:04:01.000-02:00شغل شريف جاکشی!
پس از آدينه ی هفته پيش می خواست در باره ی «موسسه عفاف» سخنرانی کنم که نشد. بجايش می توانم بگويم آنچه دوست گرامی، نويسنده ی نت پد ايرانی در يکی از نوشته هايشان نوشته اند، آنچيزی بوده است که من می خواستم بنويسم. تنها با روش خودم. يادتان باشد من يک نوشته با نام «جاکشی» داشتم که در آن گفته بودم همه آخوندها جاکش هستند. اکنون هم بگمان من چون درآمدشان از راه خواندن «خطبه عقد» کم شده استآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-798841042002-08-06T07:05:00.000-02:002002-08-06T07:05:05.973-02:00راه اندازی سايت خانه های عفاف!
با «مددهای غيبی» و «توفيق الله» سايت خانه های عفاف هم راه اندازی شد. به «سلامتی و ميمنت». من دونشانی از آنها دارم با نام های «خانه ی عفاف» و «جنده خانه». ديدنشان بد نيست. چشم و گوش را باز می کند و بسيار سودمند است. با سپاس از برپا کنندگان اين جايگاه ها.آسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3405977.post-798468172002-08-05T13:06:00.000-02:002002-08-05T13:06:45.603-02:00آيا ما می دانيم در کجای اين جهان، چه مادی و چه معنوی هستيم؟
ما بامداد تا شامگاه کارمان شده دزدی و دروغ. هرکی کوشش می کند زودتر از خطی که نميدانم پايان چيست و نشانه ی کدامين پيروزی و برد است بگذرد. برای رسيدن و گذر از آن هم هرکاری می کند: از دزدی و ستم گرفته تا لجن مال کردن و پايمال کردن ديگری. اين ديگری می خواهد هم ميهن اش باشد و يا نزديک تر باشد، مانند همشهری و خويشاوند دور و نزديک، پدر يا مادرآسمان های تاريکhttp://www.blogger.com/profile/17842558112551848724noreply@blogger.com